اینجا غم دنیا به دلش ریشه دوانده

در خاک و غبارش به جز افسوس نمانده

نامش بدهند کشور خورشید و ولی‌ باز

جادوگر زشتی به دلش ریشه دوانده

در دیدهٔ مردم نگری بهت غریبی ست

هر چهره پریشان و دگرگون فریبی ست

از قصهٔ ایشان بچکد خون فراوان

در خاطره‌ها آه پر از درد و عجیبی‌ ست

مادر بکشد ضجهٔ بسیار در اعماق صبوری

چون کوه غمی گشته پدر از تب دوری

ایام می و خنده و شادی شبحی گشت

در دشت دلیران نتوان یافت غروری

ای میهن من قطرهٔ اشکم به کویرت

هر بوسهٔ عشقم به تن خسته و پیرت

با هر تپش قلب شد اجزای وجودم

از عمق خزر تا نوک البرز اسیرت

تو میراث شبهای مهتابی عاشقان

تو سرمایهٔ عمر شاه و شبان

تو مادر، زمان پدیداری کودکان

تو دختر، همان دختر پریچهرهٔ مهربان

تو را دستهٔ شاعران قرنها سراییده اند

فروغت فرستادگان ازل هر زمان بر زبان برده اند

همه عاشقان در کمال خوشی‌ بودنت حس کرده اند

تمام زنان زیبایی‌ خود و نرمش ز تو آورده اند

ستاره و ماه همواره جذبند به زیبایی‌ چشم تو

زمین و زمان تا ابد مست مژگان خوش نظم تو

تبسم کنی‌ قلبها ناگهان پر تپش میشوند

بخندی کویر و بیابان شکوفا و پرگل شوند

بیا کامیابم کن ‌ای چشمه گاه عزیز

بیا با تو در کامم، این جام من می بریز

که دریایی از باده سیرابگر باشدم

به مستی عشقت گذارم چه راسخ قدم

نمایان کن عشقت به من شیرینکم

کماکان منم بهترین عاشقت، من تکم

برایت همیشه خوشی، شادمانی طلب می‌کنم

بار دیگر ز تو من می پرسم

که چه اندیشهٔ زایش بودست

به کجا دیدهٔ دنیای بقا می‌‌نگرد

و چرا گرگ کمین بز و گوساله نشست

تا کجا مردم از آشوب خدا می‌‌سازند

چه کسی‌ سر ببرید، تیغه بزد، باده پرستان را دست

تو مرا گو که چرا خاطره از یاد گریخت

و چه آسان در میخانه ز شالوده شکست

به چه خاطر دل دلدار پر از دلهره شد

چه کسی‌ گفت گنهکار بود عاشق مست

ز چه سوی آمد و ماند آن سبب عاق و طلسم

در کجا گشته نهان بانی‌ این قصهٔ پست

همه این پرسشها، دائمأ درج در ادراک بشر می‌‌مانند

پاسخ اما، چه بسا در عجبت، ساده تر است

من فقط می‌‌گویم که کلید رابطهٔ ذهن و زمان می‌‌باشد

کرده و گفتهٔ تو، درک و اندیشهٔ تو، قفل در است

که هنرمند کسی‌ می‌باشد که در آشوب بدنیا آمد

و سراسیمه به بیرون زد و درهای شرورانه ببست

آشیانهٔ مام

از سراپای وجودم روح تو بیدار شد

من بگشتم دشمنت، وز قهر، جنگ آغاز شد

و اندرین جنگ، بار قهرت بر سرم انبار شد

گر مرا آتش بسوزاند، شعله‌اش بیزار شد

صحنهٔ عشقم، به وقت مرگ رویش ناز شد

لحظهٔ مرگم بیامد، جسم غرق راز شد

در عجب بودم بسی‌ از کار عالم در خیال

خالق عالم بگشتم، هر نفس آواز شد

راه پر درد و پر از اشک و دروغ و هر ریا

درد، شادی را برانگیخت، لحظهٔ دیدار شد

پستی دنیای مردم، درد من بود آنزمان

ور زمان آمد به دستم، زندگی‌ دادار شد

خاک هستی‌ ارزشش در قلب ما آمد به چشم

هر چه تو چشمان ببستی، شب به من مهبار شد

شعرم از کوی تو آید بر روان مردمت

مردمت را دل بدادی، هر چه خواهی‌ خواه شد

در پس آبادی اسپنج خود بس رفته ام

دشمنان بسیار، اما دشمنت ناچار شد

بوسه‌ای بنواز ایزد، بر تمام چهرگان

بوسه ات را من نوازم، اهرمن هشیار شد

بوسه‌ای زن بر مزارم، دسته‌ای گل بر کنار

از نم آن بوسه ها، دشت نمک گلزار شد

چشم مرا نور فراوان بده

مردمکش تیرهٔ تابان بده

هر که شود خیره به آن تیره اش

تا ابد او را همه سامان بده

گوش مرا پر کن از آواز ناب

زمزمه کن گوش مرا تا به خواب

هر که مرا مژدهٔ بخت آورد

تا به ابد نور سعادت بتاب

بخت خوشم خوشتر و خوشتر بکن

هالهٔ عشقم همه عالم بکن

گر به سرم نیت خوش میزند

بی‌ شک و تردید بر آورده کن

دست مرا حلقهٔ مهران گذار

هر قدمی‌ می‌‌زنم آسان گذار

راه سرازیر و هدف ساده کن

توشه هدایای فراوان گذار

معجزهٔ نیک به کامم بریز

زمزم لبریز به جامم بریز

هر چه قشنگی‌ ست بچین و بیار

به آن زبان سخن گوی که مهر با خود آورد

زبان نیک ورزی میان هر زن و مرد

بخوان سرود زرتشت:سپاس آسمانی

سرود دین مستان به جام شادمانی

بدان که شهر ما را تو شهریار و شاهی

که شهرت آن بگردد که از دلت بخواهی

به لانه خور سوگند همیشه راست گویی

که لانه هر ستونش به بند تار مویی

به خانه مان مل سرخ، گل قشنگ آور

که خانه جشن خواهد، همی‌ بسان مادر

به نان و روزی کم زمانه‌ای به سر کن

که نان پاک خوردن به از گذشتن از بن

به شانه بین رسوا نبخش دانشت را

که شانه ات شکاند دروغ و ترس و پروا

بران همه شکوهت به سوی دشت شیران

همه شکوه و شورت به سرزمین ایران